پنجشنبه، فروردین ۰۹، ۱۳۸۶

XXX XXX باستانی پاریزی دو آخوند پلید

قصيده ی « شيخ و فاحشه »
دو آخوند پلید
شاعر: باستانی پاریزی
تاریخ نوشته: احتمالا سالهای 1340 شمسی


این شعر ضمن دارا بودن ارزش معنائی دارای کلمات رکیک میباشد
نسخه جدید و احتمالا کامل تر و صحیح تری از نسخه فعلی اخیرا در اینترنت ظاهر گردیده که در پائین آمده است. عنوان این شعر بر مبنای نسخه جدید هست:ا


تاریخ نوشته: احتمالا سالهای 1340 شمسی

کلیک برای دانلود فایل اکروبات


XXX
قصيده ی « شيخ و فاحشه »

شاعر: باستانی پاریزی
تاریخ نوشته: احتمالا سالهای 1340 شمسی

XXX
هشدار: محتوی کلمات غیر متعارف


ابراهيم باستانی پاريزی
**********************************

آدمــي بَـنــده ي كــيــر اســـت چــه شــاه و چــه وزيـــر

كــه شــهـانــنــد و وزيـــران هــمــه خود بنده ي كــيـــر

خــلـــق را بـــيـــهــــده در طـــبـــع نـــخـــوانـــيــــد آزاد

كــه دروغ اســـت ، دروغ اســـت به يَــــزدانِ قَـــــديـــر

مـا هــمــه بـنـده ي نَفْـســيــم كه پـســـت اســت و پـلـيـد

كــه هــمــه آلـــتِ كـــيــــريــــم و نــــداريــــم گـُـــزيــــر

كــشــته ي كـيـــر خَــرِ نَفْــس وُ شَــهــيــديــم ، شـهـيـدْ

زَرْ خــريد ِ هَــوَسِ خــويــش وُ اســــيـــريـــم ، اســيـــر

ايــن امـــيــران كه سَــرِ قــــدرتْ ســايَـــنـــْدْ بِه عـــرشْ

ويــن وزيـــرانْ كه به درگـاه مُـــشـــارنـد و مُشــــيــر ،

شــيــرِ روزنــد ، كــجــائــي كه بـه شــبْ ، زيــرِ لـحـاف

تــا بــبــيــنــي كــه چــه روبـــاه شـــود گـــردنِ شـــيـــر

لافِ قــدرت مَــزَنْ اي كــونْ كُـــنِ بـــي واهـــمــه شاه !

دَمْ زِ قــانـــونْ مَــزَنْ ، اي كُــسْ كِــشِ بــي مايه وزير !

قـــدرت ار هــســت به كـيــر اسـت كه چون راست شود

بــِــدَرَد كـــــونِ نـــوامــــيـــسِ عُــقـــــول وُ تـــدبـــيــــر

« ژوزِفــيـــن » مي شِـــكـَـنَـــد دبـدبـه ي « ناپلـئـون »

« كــاتــرين » خَــم كُـــنَـــد آخــر كــمـــرِ « پـِتْرِ كَبير »

« آنــتــوان » بــاشــي اگــر حـاكم و ديكتاتورِ « روم »

لاي ِ رانِ « كــلــوپــاتــرا » بِــشَـــوي خُــرد وُ خَــمـيــر

« شــيـخِ صَنعان » چـه كـُنَد ؟ « عابدِ بَرصيعا » كيست

كـــيــر بي پـــيــر نــه از شـــيــخْ مُطـيـع اسـت و نه پير

اي بَــســـا كـــون دَهَـــد آدم كـــه بـــه پـــولـي بـــرســـد

وانــگـــه آن پـــول شَـــوَدْ صَــرفِ هـــوســبــازيِ كــيــر

آبِــرو پـــيــشِ اعـــالــي شــــــود ازْ پـــــايـــــه خَــــراب

تــــا شَـــوَدْ وضــــعِ قَـــضـــايــاي اســـافـــل تعـــمـــيـــر

***

ايـــن سُـــخَـــن را هَــــمـــه عــالـَــم خــطِ تَصـديقْ نَـهَـنْدْ

جُــز تــو اي شـــيـــخ كـــه بَـــدْ بــاطــنــي وُ غــافــلگـير

پـــرســشـــي مي كـــُنــم اي شــيــخْ تــو بَــرگـويْ جواب

مـــن بـــمــيـــرم ، سُـــخَـــنِ راســـتْ بــگــو بــي تَشوير

ايـن نَه صَرْفَ اسْت وُ نَه نَحْو وُ نَه سيوطي ، نَه حِسـابْ

نَــه زِ صُــغــري وُ زِ كُــبــري و نَــه اَزْ شِــعــر و شَعـيـر

دَمْ ز تَــقْــوي زَنـــي وُ عــصــمــت وُ پَــرْهـيــز وُ عِـفافْ

كــه : « مَهارَ اسْــت وُ مُطـيـعَ اسْــت مرا نَفْسِ شَرير.»

ايــن تَــظــاهُــر بـــه ريــا كــاري وُ ديــنــداري چيسـت ؟

نــيــشْ پـنـهــان مَـكـُـن اي عَــقْـــرَبَـــك ِ زيــر ِ حَصـير !

آنــچــه خُــفـــتــه اســت به شــلوار تــو از مـا هم هست

نــي ز مــا ســنــگِ سَــمــاق اســت و ز تو شِمْشِ عَبير

تــو نــه مــوســايــي وُ ايــنــجــا ، نَــه عَـصـا خواباندي

مــن نَــه فِرعــونــم وُ بــســتــه بــه كــَمــَر مــارِ شَــرير

نيســت كيري كه سَزِ شَبْ ، نَكـُنَدْ : « يا هو ،  كُسْ ! »

نيستْ يِكْ كُسْ كِه سَـحَـرْگَهْ ، نَـزَنَدْ : « يا منْ ، كير ! »

***

قــصّــه اي لــخــت در ايــن بــابْ بگويم چو « فرويد »

گر چــه كــارم كِــشَــد از خَــلــْقْ بــه لَــعْــن وُ تَــكـْفــيـر

نَه دروغ اســت بــه آنْ حــقّ كــه كَــريــم اسـت وُ رَحيـم

نَــه گــَزافــه ســت به آن كَــسْ كه بَــشــيـر است وُ نَذير

تــا بِــبــيــنــي كــه تــو را پــتّــه بــه آب افــتــاده اســت

پــيـــش ايــن خــلــق وُ دِگـــَــر ســود نـــدارد تَــــزْويـــرْ

***

پــيــش از آنــي كــه پِــيِ « قــلعــه ي دُخــتــر » بِــرَوَمْ

يا شَــــوَمْ مُعـْـتَــكـِــفِ تــرجــمـــه ي « اِبـــنِ اَثـــيـــر »

آشــنـــا بـــود مَـــرا قَـــحـــبـــه اي از عَــهْـــدِ شَـــبـــاب

كــه شـــبـــاب اســـت و هَــوَسْ بــر سَـرِ آن ، اَبرِ مَطير

يــك شَــــب از دفـــــتـــــرِ ايّـــــام ِ هــــــوسْ پَـــــرْوَرِ او

خـــواســـتـــم خــــاطــــره اي چـــنـــد نَـــمـــايـــد تَقـرير

گـــفـــتــم : « اي ديـــده هـــزاران ذَكـَــرِ خَــلْـقِ خداي !

شـــده ســـنـــگ ِ مَـحَـكِ سِــكْـــسْ ، زِ بُــرْنــا وُ زِ پـيرْ ،

اي شـــده پـــيــش  تــو شَخــصــيّــت وُ مــاهـيّـتِ خَلْقْ ،

روشــن آن گــونه كــه باشــد به بَــطــون وُ بـه ضَمير ،

اي خَــلايـــق بــه تو روراسـتْ ، پَس از لاف وُ گـَزاف ،

وي طــبــايع به تــو يكــرنــگْ ، پَــس از صــدْ تَـزوير ،

اي لـــبِ لــعــــلِ تــــو پــــازهــــرِ بــــلايِ ســـاديـــســــم

زيــرِ نـــافِ تـــو عـــصـــاگـــيـــرِ هَـــوَس هـــاي ضَـرير

پـــرســشي دارم وُ خــواهـــمْ كــــه مَــــرا پـــاســـــخِ آن

راســـت گـــويـــي كــه در ايـــن كــارْ بـصـــيري وُ خَبير

زيــن هــمــه خــلــق كـــه از جــوي تــو سـيرابْ شدند ،

لات وُ اَشــــراف وُ بَــد وُ خـــوب وُ بُــنَـكــْدار و فــقــيــر

مــن بَــرآنم كـــه بِـــدانـــم مَــگــــر از مــنــطِـــقِ تــــو ،

بــدتــريــنِ هَــمــه شــان كيـسـتْ در اين جـمـعِ غَفير؟ »

گــفــت : – مــن خَــلــْــقْ بــسـي ديــده اَم امّــا صدْ دادْ ،

زيــن گــروهِ عُــلَـــمـــائي كـــه بــــه زُهـــدنــد شَــهــيــر

جُــزْ سَــرِ كــيــر ، هــمــه فــرقــه ي عــمّــامـه به سَرْ ،

رَذل وُ پَــسْـــت انـــد و نـــدارنــد در ايــن حُــكـْــمْ نَظـيـر

***

شــيــخــكــي بــود كــه در مــدرســه اي مــنــزل داشــت

پــاك وُ اَفــكـَــنــدِه سَــر وُ بِــسْ بِــســو و خـوشْ تَـذكـير

ظــاهــر آراســـتــه چـــون ســــايــــرِ اربـــابِ صَـــلاح ،

ريــش وُ عَــمّــامــه وُ نَعــلــيــن وُ قــَــبــايِ كِــشـــمــيــر

پــاي مِــنْــبَــر شــبــي از شـــيــخْ ، سُـــوالـــي كـــردم ،

بــالْــخــصــوص از جــهــتِ حـيـض وُ نِـفــاس وُ تَطهـير

او مــرا گـفـت : « كـه ايـن مـســئـلـه را بـايـد جُـســت ،

در فــلان حـاشــيــه ي ِ جــامــعِ «تــفــســـيــر ِ كَـبــيــر»

بــهــتــر آن اســت كــه دَرْ اوّلِ شــبْ ، وقـــت ِ نــمــاز ،

پــيــشِ مــن آيــي ، در مَــدرســه يِ «شـيــخْ ظـَـهــيــر»

تا مــن آن مــســألــه را جــويــم و بــا ذيــل وُ شُـروحْ ،

جُــزء جُــزء آن هــمــه را بــا تــو بـگــويــم تَفسـير . »

مــن بــه سَــر چــادرِ عِـــصْــمَـــت زدم وُ وقــتِ غُــروبْ

جـــانـــبِ مَــدرســــه رَفـــتـــم كِــه نَــيُــفــتــدْ تــأخـــيـــر

صَـحْــن خـلــوت شــد وُ طــلّاب بِـــه مــحـــرابْ شُـــدَنْــدْ

بَــرشــد از مَـــأذَنِــه بَـــرْ چَـــرْخْ ، صِـــداي تَـــكْـــبـــيــر

واردِ حُــجـــره ي شــيــخـــك شُـــدم وُ او بـــرخــــاســـت

پـيــش پـاي مـن وُ پـس گـفـت : « تَفَـضّـل بـه سَــرير!»

از پَــــسِ پُـــرســــشِ اَحـــــوالِ مــــن ، آوَرْد كِـــــتــــاب

خــوانــدَ ازْ حـــاشــــيــه وُ مــتــنْ ، رَوايـــات ِ كَــثـــيـــر

گــر چــه اصــل ِ ســخــن از حـيض وُ نِفاس آمد وُ طَمْثْ

لــيــكْ آخـــر بــه جـــمـــاعْ آمـــد وُ آنْ فـــعـــلِ كَـــبــيــر

هــر چــه دربــاره ي اعــضــايِ اســافِـــل مــي جُــســـت

جــزء جــزء آنْ هـــمــه را گـــفــت نَــفــيــر وُ قِــطـمـيـر

كــه چـنــيـن خُـفــتـن وُ آن گـونـه زَدَن نــيــســت بَــديــع

يــا چـــنــيــن دادن وُ آنــگــونــه شُــدَن نــيـــســت جَدير

زانــيِ مُــحــصـــنــه را حــكــم چــنـيــن اســت و چـنــان

وَطْــيِ غِــلْـمـــان ، بُــوَد ايــن حُــكــمـش وُ آنَـش تَقصير

بُــــردنِ يــــائــــســـــه يـــــا قــُـــــر زدنِ بـــــاكـِـــــره را

هــم مُــجــازات فـُــلان بــاشــد وُ بَــهـــمـــان تَــعــــزيـــر

از قـُــبُــل گــر نَـــرَوَد بــــا دُبُــــرش بـــايــــد ســــاخـــت

كــه : «نــســاء حَــرْثُ لَــكُــم»، هـيــچ نـــدارد تــوفــيـر

ور كــــه اِفْـــضــــا شـــود الــبـــتّــه حــذر بـــايـــد كـــرد

چــنــد روزي كــه خــورَدْ بَــخــيــه وُ يــابَـــد تَــعْــمـــيـر

گـــر بــمتــالـــنــــد مَــــهِ روزه، شَــــــوَدْ روزه خَــــراب

ور رَوَد تــا حَــشَــفـــه نــبــودت از غــســـل گُـــزيـــر »

***

بــاري ، آنــقــدر ســخــن گــفــت و مــســائــل فـرمـود ،

وان چــنــان كــرد مَــرايـــا و مَــنـــاظـــر تَـــصـــويـــر ،

كــه مــرا شَــهْــوت غــالــب شــد وُ تَــن خــارش يافـت؛

گــويــي اَنْـــدَرْ هَــمِـــه انـــدامِ مَــن اُفـــتـــاد كَــهـــيـــر .

اوّلِ كــــار وُ زَنـــي تَـــر گـُــل وُ وَرْگـُــل كـــه هَــــنــــوز

تــكْ پَــران بــودم وُ مُــحــتـــاطْ ، نــه شـب خواب وُ دَلير

غــافل از آنــكــه چــه دامــي به رَه انـداخـتــه شــيـــخ ،

تـــن بـــه او دادم ، فـــارغ زِ عَــــذاب وُ زِ سَـــعـــيـــر .

جــامــه چــون كــنــده و گــشــتــيــم مُــهَــيّــاي جَــمــاع

كــــرد او پــيــشــــنــهـــاديّ و شُــــدم پَــــنــــدْ پَــــذيـــر

او چــنــيــن گــفــت : « اگــر لـــذّتِ افــــزونْ طَــلَــبـــي

بـــهــتـــر آن اســـت تــو رو اُفــتـي وُ من خُفته به زير.

مـن شـوم زَن تـو شَـوي مَـرْدْ كه «مَهْـوَشْ» فَــرمــودْ :

«كامـيــابـيــش فــزون اسْــت وُ تــكــاپــوش قـَصـير.»»

من رضــا دادم و پَــسْ ، شــيــخ بــيُــفــتــاد بــه پُشت ؛

سَــركَــشــان تــيــرِ تــلــگــرافـــش ، تــا چـــرخِ اَثـــيـــر

روي او خُــفـــتـــم وُ مـــالـــيـــد وُ فُـــرو رَفـــت تَـــمــام

گـر چـه «يـارو»ش گِـران بـود وُ كَـج وُ سَـخت وُ خَطير

در هــمــيــن حـــال مـــرا شــانــه وُ بــازو بِــــگـــرفـــت

به دو دســت وُ بــه فـَلَــك بــانــگِ شَهـيـقـَش چـو زَفـيـر

پــاي پُــرْ مــويِ خُـود آنـگـه بِــه دُو پـايَــم پــيــچــانْــدْ ،

هـمـچـو لَـبـلاب كــه بَــرْ شــاخِــه ي گـُــل گـــردَدْ چــيــر

آنـــچـــنــان ســـخــــت گــرفـــتـــار شــــدم در كـَــــفِ او

كـــه نـــه تـــابِ حَـــرِكَـــت مــانـــد وُ نَـــه رايِ تَــدبــيــر

در هـــمــيـــن حـــال كـــه او گَـــرمِ تَــكـــاپــو مـي بود ،

مــن تَــنِ گـَــرم سِــپُــرده بِــــه قـــضـــا وُ تَـــقــــديـــر ،

نــاگــهــانــي ز پَــسِ پــــرده ي ِ پَـــســـتــــوي ِ اُتـــاقْ ،

شــيْــخَــكــي لُــخْــت بُــرون جَــسْــت چُـو بـوزينه ي پير

آتَــشِ شَــهْـــوَت از چــشــم وُ تَــنَـــشْ شُــعــلــه گـَــراي

كـــيـــرِ او ســـيـــخ وُ سِــيَــه هَــمْــچـــو چُــمــاق ِ تَكفير

بــي ســلامــي و عَــلــيــكي ، ســوي مــن آمـــد چُــسْـتْ

وَز دُبُــر بَــرْ مـــنِ كَـــجْ قــافــــيـــه چَــســـبــيــدْ دَلــيـــر

دَســـت بَـــر رانِ مـــن اَفْــكَـــنـــد وُ سُــريــنــم بگشود ،

كــه بَــســي لُـــقــمِــه عَـــذَب بــود وُ رُطَــب دنــدانْ گيـر

ران بِــيَــفْـــشُـــرد وُ بــه زور آن هــمـــه را داخــل كـرد

خُــشــك و بــي قـــاعِـــده وُ تَــعـــبـــيـــه بگــشـود مَسير

مــن چه گويم كــه چــه ســان رفــت فـرو خرزه ي شيخ

چــه كـُـنَــد كـُـنْــده ي ســر ســوخــتــه بــا نــرم حــريــر

سَــگ صــفــت ديــرْدِه و گـــُربه صــفـــت، رنـج رســان

تــيــزْرانْ گــاوْ صِــفـــتْ ، كَــجْ زن و خَــرْگا بُــد كـــيــر

گـــرچــه پــيـــچـــيــــدم از دَرْدْ ، ولــــي چـــارِه نَـــبـــود

دســت وُ پــا بَــســتـه غَــزالي ، چــه كُــنـَـدْ در كَـفِ شير

گــويــي از عـالَــمِ تــصــويــر بــه تَــحــقــيــق كـشــيـد ،

قـــصّـــه يِ مــثـــنـــوي وُ دخـــتــرك وُ وَطــيِ حَــمــيــر

در حَــريـــم وُ حَـــرَمِ مـــدرســـه بـــوديـــم وُ بــه طَــبــع

جــــايِ فَـــريــاد نـــمــي بـــود زِ خــــوف وُ تــشــــويـــر

جــز نَــجُــنــبــيــدن و تــســلــيــم و رضــا چــاره نـبـود؛

كــه نَــه فَــريــادْ رَســي بــود در آن جــا ، نَــه مُــجــيــر

مَــن مُـــدِقّ تـــا نَـــدَرَد مَــــشــــك زِ زور وُ زِ فِــــشــــار

او مُــصِــرّ تـــا بــه كَــفِ ديــكْ بـــســايَــد كَــفـــگــــيـــر

زان بَــتَــر هــر يــك مي خـواســت از آن دو ، كه قـطـار

يـــك مــلاقــات كـُـنـَــد در تَـــهِ خَـــط ، از دو مَـــســـيـــر

چه بــگــويــم كــه چــه بــودند دو تــا شــيــخِ پَــلــيــد ؟

چــه بــگـــويــم كــه چـه كـــردنــد ز بـــالا و ز زيـــر ؟!

گَــر رَسَــد روزِ قــيــامَــت بِــه يَــقــيــن خــواهــم بُــرد ،

شِـــكْـــوِه يِ كـــونِ دريــــده بـــه خــــداونــــدِ قَـــــديـــر

***

بـاري، اي شِـيخ ! سُـخَن گر چه نه خُوش بود ، مَرَنج !

نَـقْــلِ كُـفـر اسـت وُ نـه كـفـر است ، تـو بَرْ ريشْ مَگير!

شَــهــوت ارْ چَــنـد پَـلــيـد اسْــتْ تــو پَـسْـتَـشْ مَــشُـمـارْ

كه ســـويــداي حــيــات اســـت و نــه ســـوداي زَهــيـــر

هَــــدَفِ دیـــن و هُـــنـــر غـــايـــتِ اخـــــلاق و كَـــمـــال

هـــمــه را خـــتـــم شـــود راه بــــديـــن دِيـــرِ حَـــقـــيــر

قـــوّه ی نـــامـــیـــه ایــــن اســـت ، فَــقـــیــهِ مِـفـضال !

حَـــرکَــتِ جـــوهَری ایــــن اســــت ، حَـــکــیــمِ نهریر !

مــا هــمـه زنــده بــه كــيـــريــم و پَــس اُفــتـاده ي كُـس

زنــده بــادا كُــــس و بــــر پــاي بُــوَد پَــرچَــمِ كـــيـــر !


****************

« سیاوش پاک »

نوشته شده در : شنبه 1 / 1 / 1394 خورشیدی

برابر با : 21 / مارس / 2015 میلادی

********************************




جمعه، فروردین ۰۳، ۱۳۸۶

حمایت نامرعی

An athiest is a man with no invisible means of support. --John Buchan
یک خدانشناس کسی است که وسیله حمایت نامرعی نداره

سه‌شنبه، اسفند ۰۸، ۱۳۸۵

خرچنگ قورباغه های زیبا




این مقاله در دست تدوین است
خرچنگ قورباغه های زیبا! : مقدمه ای در باب دست خط و فانت فارسی
من نه هنرمند گرافیک درست و حسابی هستم و نه یک جامع شناس کامل ولی اینرا احساس میکنم که خط زبان فارسی در این دوران سیاه مانند بسیاری از چیزهای دیگر تحت الشعاع افکار ومشی این محجرین قرار گرفته و متاسفانه کسی هم نیست که آنرا تحت تحلیل قرار دهد.
- خط مانند همه رفتار های انسانی منعکس کننده وضعیت اجتماعی اوست
احتیاج است به توجه جامع شناسان هنری و گرافیست های منقد که روی مسئله ظاهر نوشته جات فارسی تمرکز کنند.
مدرک در نشان دادن سبک دست خط قبل از انقلاب و ایجاد تحول که منعکس کننده تنوع و آزادگی انفرادی بود در دست ندارم ولی آن چیزی را که بیاد دارم این است که بخصوص در سطح دبیرستان ها و آموزشگاه های عالی سبک های جدید و بسیار متنوع
در حال رشد و تحول بود
خطاطی مدرن میتوانست بر پایه سیک جدید دست خط متحول شود
.

دوشنبه، آبان ۱۵، ۱۳۸۵

كارنامه 28 ساله جمهوري اسلامي‍




حقايق قابل لمس و مختص رژيم


پوشش سياه زنان
كشته شدن صدها هزار جوان درجنگ با عراق
ادامه هشت سال جنگ با عراق و تقبل ميلياردها دلار ضرر
انزواي سياسي در سطح جهان
حصار حفاظي بلند ساخته شده بروي ديوارهاي بلند
اپيدمي موش درسراسر شهر تهران


بالاترین نرخ رسمی نزول پول دردنیا بوسیله تمام بانک ها


جدائی زنان از مردان در بسیاری از اماکن عمومی از جمله اتوبوس ها مدارس و دانشگاه ها غیره

کشوري است با 20ميليون فقير، 7 ميليون بيكار، 4 ميليون معتاد، 300 هزار زن تن فروش ؛ 14 ميليون بيمار روانى ، 600 هزار كودك كارگر ،يك و نيم ميليون محروم از تحصيل،8 ميليون بيسواد، 180 هزار نابغه فرارى با 30 تريليون و400 ميليارد تومان خسارت ناشى از فرارمغز ها، 450 هزار تصادف در سال، 40 هزار بيمار ايدزي، سن بزهکاري زير 10 سال، کف سني فحشا 14 سال، و کف سني اعتياد 13 سال و... اين ويرانه ايران است.....ولي اين ويرانه ايران توست

شنبه، آبان ۱۳، ۱۳۸۵

نوشته های روی در و ديوار تهران

"خواهرم حجابت را - برادرم نگاهت را نگهدار"
رستوران سنتي پارك شهر تهران - 1383

"گوش دادن با فراغت؛ توضيح با متانت؛ بررسي با دقت؛ تصميم با عدالت"

""گشتم گشتي گشت _______ نبود نگرد نيست

دوشنبه، آبان ۰۸، ۱۳۸۵

ملك الشعرا بهار: در محرّم، اهل ری خود را دگرگون مي كنند

به مناسبت يکصد و بيستمين سالگرد تولد ملک الشعرای بهار
”در محرّم، اهل ری خود را دگرگون مي كنند“

از ملك الشعرای بهار

در محرم اهل ری خود را دگرگون می‌کنند

از زمین آه و فغان را زیب گردون می کنند

گاه عریان کشته با زنجیر می‌کوبند پشت

گه کفن پوشیده فرق خویش پر خون می‌کنند

گاه بگشوده گریبان‌، روز تا شب سینه را

در معابر با شرق دست‌، گلگون می کنند

گه به یاد تشنه کامان زمین کربلا

جویبار دیده را از گریه جیحون می کنند

وز دروغ گندهٔ «‌یا لیتنا کنا معک‌»

شاه دین را کوک و زینب را جگرخون می کنند

صبح برجسته جنب تا ظهر می‌ریزند اشگ

ظهر تا شب نوحه می‌خوانند و شب ... می کنند

خادم شمر کنونی گشته وانگه ناله‌ها

با دوصد لعنت‌، ز دست شمر ملعون می کنند

بر یزید زنده می‌‎گویند، هردم صد مجیز

پس شماتت بر یزید مردهٔ دون می کنند

پیش ایشان صد عبیدالله سرپا، وین گروه

ناله از دست عبیدالله مدفون می کنند

حق گواه است ار محمد زنده گردد ور علی

هر دو را تسلیم نواب همایون می کنند

آید از دروازهٔ شمران اگر روزی حسین

شامش از دروازهٔ دولاب بیرون می کنند

حضرت عباس اگر آید پی یک جرعه آب

مشگ او را در دم دروازه وارون می کنند

قائم آل محمد، گر کند ناگه ظهور

کله‌اش داغون‌، به ضرب چوب قانون می کنند

گر علی‌اصغر بیاید بر در دکانشان

در دو پول آن طفل را یک پول مغبون می کنند

ور علی‌اکبر بخواهد یاری از این کوفیان

روز پنهان گشته شب بر وی شبیخون می کنند

لیک اگر زین ناکسان خانم بخواهد ابن‌سعد

خانم ار پیدا نشد، دعوت ز خاتون می کنند

گر یزید مقتدر پا بر سر ایشان نهد

خاک پایش را به آب دیده معجون می کنند

ور بساید دستشان با دست اولاد علی

دست خود را شستشو با سدر و صابون می کنند

جمله مجنونند و لیلای وطن در دست غیر

هی لمیده صحبت از لیلی و مجنون می کنند

سندی شاهک بر زِهادشان پیغمبر است

هی نشسته لعن بر هارون و مامون می کنند

خود اسیرانند در بند جفای ظالمان

بر اسیران عرب‌این نوحه‌ها چون می کنند؟

تا خرند این قوم‌، رندان خرسواری می کنند

وین خران در زیر ایشان آه و زاری می کنند